La Vita e Trella!...

- Τι διαφορά έχει ο εραστής από τον σύζυγο;

Πώς και από εδώ;

Καιρό έχουμε να τα πούμε και εσύ αντί να πατήσεις τον αριθμό του τηλεφώνου μου μπαίνεις στο blog για να μάθεις τί κάνει η φίλη σου. Ντροπή σου! Δεν έχεις περιέργεια να ακούσεις την φωνή μου; Δεν έχεις διάθεση να μιλήσεις μαζί μου; Τι να πω... Την αλήθεια; Σε καταλαβαίνω...

Προχθές μέσα στον πανικό των υποχρεώσεων αναρωτήθηκα εάν θα έπρεπε να "βρω" λίγο χρόνο να καλέσω τους φίλους, να μάθω τί κάνεις και πώς τα περνάς. Αλλά ο χρόνος με στρίμωξε και πάλι στην γωνία και δεν το πήρα χαμπάρι πως, αλλά άφησα την στιγμή να περάσει και μετά ήταν πλέον αργά. Στην κυριολεξία...

Αργά την νύχτα για σένα και δεν έχεις κάνει νυχτοφύλακας ακόμα, οπότε δεν έχω αφορμή να σε πάρω τηλέφωνο μέσα στα άγρια χαράματα, να σε ξυπνήσω, και να περιμένω να χαρείς που σε πήρα να μάθω τί κάνεις... Ίσως δεν αναγνωρίσεις την φωνή. Ίσως να μην καταλάβεις ότι είναι η τρελή και να ανησυχήσεις που χτυπάει το ρημάδι και καταστρέφει την ηρεμία σου... Ίσως δεν θέλεις να σε αναστατώσει τίποτα τώρα που βρήκες μια πλευρά του κρεβατιού να βολευτείς... Οι δικαιολογίες άπειρες. Η αλήθεια μία. Δεν σε πήρα γιατί δεν ήξερα τί να σου πω. Για την ακρίβεια, πώς να στο πώ...

Άρα τώρα αναρωτιέσαι γιατί δεν έχεις ακόμα ακούσει από μένα; Τώρα που ο ήλιος ξεπρόβαλε εδώ, ενώ η μέρα κοντεύει να τελειώσει σε εκείνη την πλευρά του πλανήτη που βρίσκεσαι εσύ; Μην κάνεις ανόητες σκέψεις. Δεν έχεις ακούσει την φωνή μου, αλλά διαβάζεις την κραυγή μου... σωστά; Το ξέρεις ότι σε χρειάζομαι... Πάντα και παντού... Μέσα στο μυαλό μου δεν έχεις κάνει ακόμα τον κύκλο σου... Φαντάζομαι νέες περιπέτειες και οι παραλίες που έβαψες με το χρώμα σου δεν έχουν εξαντληθεί... Ακόμα... Εάν με "ακούς" σε παρακαλώ πάρε με Εσύ! Θα ήθελα να συνεχίσω να ζω στο παρόν με την παρέα σου... Εάν με διαβάζεις, σε ρωτάω...

Έχεις χρόνο; Μην σκεφτείς την ώρα, την μέρα, την διαδικασία... 'Αρτεμις σε χρειάζομαι...

Υ.Σ.: Κάποιες στιγμές θέλεις να πεις κάτι στο πρόσωπο που σε κοιτάζει στον καθρέπτη και δεν ξέρεις πώς να το βγάλεις από μέσα σου. Αισιόδοξο είναι το μήνυμα... Μην νομίζεις το αντίθετο... Απλώς δεν έχει ειρμό και συνοχή... Με ξέρεις... Απρόβλεπτη και ανήσυχη... 'Οπως Πάντα Αληθινή...

(Από πού είμαι;)
- I am from Greece!
- Greece? Whow!
Greece is Beautiful!!!

Οι κόρες των ματιών ανοίγουν διάπλατα, ένα χαμόγελο ζωγραφίζεται στα χείλη του συνομιλητή μου και εγώ μένω να αναρωτιέμαι εάν με «δουλεύει» ή με «επεξεργάζεται»!!!

Οι λίγοι μήνες (κοντεύω τους 10!) που έχω περάσει στην ξενιτιά… (…και κλάμα η κυρία!) είναι αλήθεια ότι με έχουν βάλει στην διαδικασία να αναρωτηθώ ποια είναι η Ελλάδα για τους Ξένους, ποια είναι η πατρίδα μου στα μάτια των Βαρβάρων… Μια εξωτική χώρα γεμάτη περιπέτειες και έντονες συγκινήσεις... Ή μια υποανάπτυκτη τριτοκοσμική χώρα γεμάτη υστερικούς κατοίκους...

Όλοι αυτοί με τους οποίους συναναστρέφομαι σε καθημερινή βάση έχουν μια δική τους μοναδική ιδέα για το ποια ακριβώς είναι η Ελλάδα του 21ου αιώνα…

Καλά μην νομίζεται ότι περιορίζεται στον Περικλή και τον Όμηρο! Προς Θεού! (ειρωνικό!)
Η Ελλάδα στα μάτια τους, έχει και γαστρονομικές απολαύσεις, όπως τη διάσημη χωριάτικη σαλάτα (δε φειμους γκρικ σαλαντ!), το γυρόπιτο, τον μουσακά ή μουζάκα της και το τζατζικάκι της! Έχει και τα καλοκαίρια της, με το μπλε της θάλασσάς της και τα εκκλησάκια με την απίστευτη θέα…


Και αναρωτιέμαι καλοί μου άνθρωποι…

Αυτή είναι η Ελλάδα για τους Ξένους;;;

Όχι δεν είναι μόνο αυτό!!! Ξυπνάω από το λήθαργο και θυμάμαι την ταινία που όλοι γνωρίζουν εδώ στην γη της επαγγελίας και με την οποία έχουν ταυτίσει Έλληνες και Ελλάδα!


Αυτή είναι η Ελλάδα; Αρχίζω να επαναλαμβάνομαι καλοί μου άνθρωποι!!!

Όχι βέβαια! Η Ελλάδα είναι πολλά ακόμα, αλλά όλοι εμείς οι υποψιασμένοι έχουμε βολευτεί να πιστεύουμε ότι για την εικόνα μας ευθύνονται οι ξένες δυνάμεις, τα ανελέητα συμφέροντα, οι διεθνείς συμμαχίες, τα πολιτικά γαϊτανάκια, οι ανεγκέφαλοι κυβερνήτες, τα αστοιχείωτα κανάλια, κ.τ.λ. κ.τ.λ. κ.τ.λ….

Μας καπέλωσαν Θανασάκη Μου;;; Ε όχι κυρίες και κύριοι!!!



Διαμαρτύρομαι εντόνως!

Δεν έχουν ΜΟΝΟ αυτοί υποπέσει σε σφάλματα!

Έχουμε κάνει και εμείς την κουτσουκέλα μας!

Το μερίδιο ευθύνης μοιράζεται εξίσου…

- Δεν μου φταίνε οι Ολυμπιακοί γιατί δεν διαφήμισαν όσο θα μπορούσαν το πνεύμα και τον πολιτισμό της Ελλάδας…
- Δεν μου φταίνε οι πολιτικοί που με ξεφτιλίζουν ως Έλληνα και ως σκεπτόμενο (ο Θεός ας με συχωρέσει!) άνθρωπο κάθε φορά που ανοίγουν το στόμα τους και ανοίγουν την κάνουλα των ψευδών ειδήσεών τους…
- Δεν μου φταίνε οι γονείς μου που δεν μου έδωσαν το μπλοκάκι με τις οδηγίες χρήσης…
- Δεν μου φταίνε οι φίλοι μου που δεν τους αξίζει να παιδεύονται να σπουδάσουν, βρουν δουλειά, κάνουν οικογένεια, βρουν την ευτυχία…

ΕΓΩ ΦΤΑΙΩ Κυρίες & Κύριοι

Που δεν προσπαθώ αρκετά…

Αλλά που θα μου πάει… Το πρώτο βήμα το έκανα… Το έφτιαξα το ρημάδι το blog… Λέτε να είναι αρκετό;
Δεν το νομίζω… Είναι όμως η αρχή my fellow immigrants (όπου και εάν βρίσκεστε, αυτό είστε σας διαβεβαιώνω… Ελλάδα ή Αμερική… Ξενιτεμένοι ή ντόπιοι… Είστε προσωρινά βαλμένοι στο πόστο σας… και η αλήθεια είναι ότι είμαι εναντίον της μονιμότητας, εάν συνδέεται με τον εφησυχασμό και την ρουτίνα...)

Εγώ που φταίω, πείνασα λιγουλάκι…. Λέω να φτιάξω μια χωριάτικη…

Νηστικό Αρκούδι Δεν Χορεύει… Γνωστό αυτό…

Σε μια στιγμή νόμιζα πως μπήκα άθελά μου σε μια μηχανή του χρόνου που με επέστρεψε πίσω σε μίζερες εποχές με τεταμένα νεύρα και πολιτικές αντιδράσεις χωρίς ειρμό…

Ίσως να είμαι ακόμα υπό την επήρεια των τελευταίων αλκοολικών ουσιών που κατανάλωσα σε μια προσπάθειά μου να περάσω στην αντίπερα όχθη…

Δεν γνωρίζω πότε θα επανέλθω με νέες δυνάμεις, πότε θα καταφέρω να οργανώσω την σκέψη μου και να μην ουρλιάξω…

Δεν μας αγγίζει τίποτα πια;

Δεν μας πονάει τίποτα πλέον;

Δεν μας έχει μείνει ίχνος αυτοσεβασμού και περηφάνιας;

~~~

Παρακαλούνται οι επιβάτες να προσδεθούν.
Το αεροσκάφος είναι έτοιμο προς αναχώρηση.
Σιγουρευτείτε ότι το κάθισμά σας βρίσκεται σε κάθετη θέση,
Το ατομικό σας τραπεζάκι είναι κλειστό
Και κλείστε τα μάτια σας… Σε μερικές ώρες θα βρίσκεστε στον προορισμό σας…

ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΛΕΙΣΩ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ!!!

Θέλω να κοιτάξω από το παράθυρο της καμπίνας και να δω το σπίτι που μεγάλωσα, το σχολείο που κρέμαγα πανό στα κάγκελά του, τους δρόμους που ενηλικιώθηκα, το περίπτερο που αγόρασα την πρώτη μου εφημερίδα, τον ψιλικατζή που μου χάρισε ένα χαμόγελο, το αγόρι που με φίλησε χωρίς να με ρωτήσει, τον φίλο που μου κράτησε το χέρι όταν δεν περίμενα συμπαράσταση από κανέναν, τον άγνωστο που με πλησίασε με «αγνές» προθέσεις, την κοπέλα που μου έδωσε το εισιτήριό της για να επιβιβαστώ νομίμως στο τρένο, το παιδί που γέλασε με την γκριμάτσα που έκανα για να σταματήσει να κλαίει, τον φοιτητή που ξάπλωσε μαζί μου στο προαύλιο του Πανεπιστημίου του, την κολλητή που μοιράστηκε τον πόνο της, τον γέροντα που με κέρασε ρακί, τον ξένο που σταμάτησε να μου δώσει οδηγίες χωρίς να του το ζητήσω, τον ΈΛΛΗΝΑ ΠΟΥ ΜΕ ΑΓΚΑΛΙΑΣΕ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΑΝΤΑΛΛΑΓΜΑ!!!

Υπάρχουν και αυτές οι στιγμές να με κρατούν στην σφαίρα της ανθρώπινης ύπαρξης…

*ΕΛΛΑΔΑ ΓΥΡΝΑ ΠΙΣΩ…*

Μου λείπεις και ας είσαι μέσα μου…

.


Will you dance with me?

Άλλη μια φορά χόρεψα...
Άλλη μια φορά γέλασα...
Άλλη μια φορά ένιωσα ζωντανή και ικανή να κερδίσω τα Πάντα!

Χορός... Μια ιστορία που ξεκίνησε σαν παιχνίδι και τώρα πλέον αποτελεί διέξοδο...

Σε ηλικία 4 ετών, παρακολουθώντας μια παράσταση κλασσικού χορού στην τηλεόραση, εξέφρασα δυνατά την πεποίθηση ότι μια μέρα θα χορέψω πάνω σε σκηνή. Όχι ως prima ballarina, αλλά ως star dancer! Ποια είναι η διαφορά; Τεράστια! Δεν θα ήμουν το πρώτο κορίτσι της ομάδας, αλλά ειδικά καλεσμένη να χορέψω για την περίσταση! Τέτοια ψωνάρα ήμουν από τότε...

Οι γονείς μου, βλέποντάς με να εκδηλώνω τέτοιες ανησυχίες στην τρυφερή εκείνη ηλικία, αποφασίζουν να με εγγράψουν σε μια σχολή χορού κοντά στο σπίτι που κατοικούσαμε τότε... 3 χρόνια αργότερα (είχαμε μετακομίσει πλέον σε άλλη περιοχή και εγγράφομαι σε άλλη σχολή) διδάσκομαι χορό από την κ. Ρωξάνη Παπανικόλα. Συνεχίζει να είναι σήμερα χορεύτρια και χορογράφος της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, αλλά πάνω από όλα συνεχίζει να είναι σπουδαίος άνθρωπος...

Εκείνη, ως μέντορας μου, με εισάγει στον κόσμο της χορογραφίας, του performance dance, της σκηνικής παρουσίας και της επικοινωνίας μέσω της κίνησης... Θαυμαστός κόσμος και ζωογόνος... Γεμάτος καινούργιες συγκινήσεις για όσους διατηρούν τεράστια αποθέματα δημιουργικής έκφρασης...

Σε σύντομο χρονικό διάστημα μου ανακοίνωσε ότι δεν θα μπορούσα ποτέ να γίνω prima ballarina... Ο λόγος; Δεν ήταν θέμα τεχνικής, ή απόδοσης... Ήταν θέμα σωματικής διάπλασης... Το ύψος και το ευρύσθενο στέρνο μου δεν θα μπορούσαν ποτέ να αλλάξουν... και σύμφωνα με τα standards του κλασσικού χορού, ο άνδρας χορευτής πρέπει να μπορεί να σηκώνει και να οδηγεί την prima ballarina... Ένας κόσμος κατέρευσε μπροστά στα μάτια μου... Δεν θα μπορούσα ποτέ να κάνω το όνειρό μου πραγματικότητα και δεν είχα κάποιον να κατηγορήσω για αυτό (εκτός από τα γονίδιά μου!)...

Η λύση όμως βρέθηκε... Θα μπορούσα να είμαι star dancer!!! Στην αρχή δεν κατάλαβα... Αργότερα συνειδητοποίησα την διαφορά... Θα ήμουν το αντίβαρο μιας παράστασης. Η καινούργια attraction της δημιουργικής προσέγγισης του χορογράφου. Θα είχα την δυνατότητα να χορεύω, αλλά όχι ως μια από τις υπόλοιπες χορεύτριες, αλλά ως ένα ξεχωριστό πρόσωπο, μέρος της συνολικής παράστασης. Ένα κομμάτι του έργου θα ήταν βασισμένο εξ ολοκλήρου στην δική μου παρουσία! Στην ουσία, με ή χωρίς άλλους χορευτές, θα ήμουν Μόνη μου πάνω στην σκηνή... Τ Ε Λ Ε Ι Ο !!!

Το όνειρό μου έγινε πραγματγικότητα σε ηλικία 16 ετών, όπου σκηνοθέτησα, χορογράφησα και ερμήνευσα μία χορευτική προσέγγιση του τραγουδιού που με σημάδεψε ως παιδί... Του Fame!!! Σε θέατρο ενοικιασμένο για τις ανάγκες της σχολικής παράστασης, ένα Σάββατο βράδυ, βρέθηκα στο σανίδι ερμηνεύοντας το όνειρό μου! Αγωνία, φόβοι, πρόβες, προσπάθεια, τα πάντα εξαφανίστηκαν με το που εμφανίστηκα πάνω στην σκηνή... Υπάρχουν μάρτυρες ακόμα και σήμερα που θυμούνται μια άλλη κοπέλα πάνω στο σανίδι... Ζωντανή και ακτινοβολούσα...

Όταν είδα το video της παράστασης δεν πίστευα ότι το πλάσμα που έβλεπα ήμουν εγώ... Ήταν η τελευταία φορά που θυμάμαι να ένιωσα τόσο περήφανη για τα αποτελέσματα των προσπαθειών μου... Ψώνιο; Σίγουρα... Συνεχίζω όμως να χαμογελάω στην θύμηση της συγκεκριμένης σκηνής ακόμα και σήμερα...

Τα χρόνια πέρασαν και μετά από 14 χρόνια, έπαψα να πηγαίνω στην σχολή... Σήμερα η μόνη διέξοδος που μου έχει απομείνει είναι οι βραδιές που επισκέπτομαι τα dance clubs, ή τα σπίτια των φίλων μου... Το κίνητρο είναι πλέον η αίσθηση που μου έχει απομείνει, ότι βρίσκομαι πάνω στο ίδιο σανίδι... Το ψώνιο που λέγαμε δεν έχει πεθάνει ακόμα...

Σε μια από τις πρόσφατες εξόδους μου (εκείνες της λήθης που ανέφερα σε προηγούμενο post) χόρευα έχοντας την αίσθηση ότι είμαι πάλι μόνη μου πάνω στην σκηνή... Χόρευα και δεν ήθελα να πέσουν πάνω μου οι προβολείς του μαγαζιού... Να μείνω αόρατη... Να χορεύω στον δικό μου, φανταστικό κόσμο... Δεν τα κατάφερα για πολύ... Ως γνήσιο παιδί, τράβηξα τα χέρια των φίλων μου να με ακολουθήσουν σε αυτό το ταξίδι. Η αλήθεια είναι ότι όσοι έκαναν την προσπάθεια, δεν φοβήθηκαν να πατήσουν στο δικό μου (ειρωνικό είναι αυτό) σανίδι, αναζήτησαν ο καθένας την δική του αλήθεια και ταυτόχρονα γέμισαν τα μάτια μου με ελπίδα... Δεν είμαι μόνη μου τελικά... Δεν είμαι η μόνη star dancer σε αυτή την παράσταση...

Ίσως η δασκάλα μου να είχε διακρίνει την δυναμική μου φύση όταν δεν μου άφησε περιθώρια να αμφισβητήσω τα λεγόμενά της... Ίσως να καλλιέργησα τη δυναμική παρουσία που εμφανίζεται όταν χορεύω, ακριβώς γιατί δεν είχα επιλογή... Σήμερα δεν μετανιώνω που παραμένω ο "άνδρας" στην ζωή μου... Δεν έχω μάθει να ζω διαφορετικά... Αυτό το τρένο αν και δεν έχει σταθερό προορισμό (μερικές μέρες αμφισβητώ εάν έχει κάποιο προορισμό) προσκαλεί και άλλους επιβάτες σε κάθε σταθμό, να ξεκινήσουν μαζί του καινούργιες διαδρομές... Δεν είναι έτοιμο να αλλάξει βαγόνια, αλλά είναι δεδομένο ότι θέλει να γνωρίσει καινούργιες χώρες... Τώρα, εάν κάποιοι αποφασίσουν να ανέβουν, τους περιμένει μια έκπληξη...

Κάθε βράδυ, γύρω στις 11, στην κεντρική αίθουσα του τρένου εννοείται... μουσική ξεσηκώνει τους χτύπους της καρδιάς και ξεκινά ο Χορός... Μήπως εσύ...

Θέλεις να χορέψεις μαζί μου;

Here Is Cherry Blossom Day !!!

Ξύπνησα από τον ήλιο! Έξω η μέρα είναι καλοκαιρινή, ο καφές πέτυχε, η μουσική παίζει στην σωστή ένταση, και οι φωτογραφίες "φυλακίζουν" τα χρώματα για τα μάτια σας...

Η στιγμή είναι μοναδική...

Είμαι χαρούμενη ΚΑΙ σήμερα!

Καλό δεν είναι; Κύρος!!!

Φιλάκια... Λέω να σας αφήσω και να βγω από το σπιτάκι μου να πάω να χαμογελάσω σε έναν άγνωστο... ΚΑΛΗΜΕΡΑ!!!

Υ.Σ.: Σε αυτή την πλευρά του πλανήτη γιορτάζουν τις αμυγδαλιές που ανθίζουν αυτές τις μέρες... Μέχρι πυροτεχνήματα θα έχουν...

Υ.Σ.: Thank you for being a friend! Τι αισιόδοξο άσμα... Καλύτερα να μην το τραγουδάω μόνη μου... Πάω να βρω έναν φίλο να του το πω δυνατά και ζωντανά! Καλές βόλτες!!!

.

Αναρωτήθηκες ποτέ που οδηγούν οι σκέψεις σου όταν τις αφήνεις να σε κατακλύσουν χωρίς περιορισμούς;

Αναζήτησες ποτέ την αφετηρία του αναστεναγμού σου στην φωτογραφία που κοιτάς αναπολώντας;

Οδήγησες ποτέ το δικό σου (έστω και δανεικό βρε αδερφέ...) σαραβαλάκι σου, κλείνοντας τα μάτια για μερικά δευτερόλεπτα;

Ποιός φόβος σε γεμίζει με περισσότερη αδρεναλίνη; Αυτός της αποδοχής ή αυτός της απόρριψης;

Η δική μου ιστορία μοιάζει άγευστη όταν την καταπίνω χωρίς ανάσα... και όμως με στοιχειώνει (όπως και η δική σου φαντάζομαι), τις στιγμές που η ευτυχία χτυπάει απρόσμενα την πόρτα (ο πιο καλοδεχούμενος τσαμπατζής ever!) και θέτει σε λειτουργία τον κόκκινο συναγερμό... (μέχρι και την μπαταρία αφαίρεσα από το fire alarm του σπιτιού εδώ στα ξένα που βρίσκομαι, αλλά αυτός συνεχίζει να "ξυπνάει" όποτε κάνω το αμάρτημα να μαγειρέψω με κλειστό παράθυρο... μάλλον ευθύνεται για το θέμα και η έλλειψη απορροφητήρα, αλλά χωρίς μπαταρία πώς γίνεται να λειτουργεί ακόμα;;; = Εκς - Φαιλς Σάουντρακ...:-) ...)

Πού ήμουνα; Α, ναι... Εισέρχεται λοιπόν η ευτυχία και την κερνάς ό,τι θελήσει από την αρχή, με την ελπίδα ότι αυτή η "γυναικάρα" θα σου "κάτσει" στο τέλος... Για την εμπειρία βρε παιδάκι μου... Εκείνη όμως δεν παίζει με τους ίδιους όρους... Δεν σε λυπάται, δεν έρχεται απρόσμενα για να σε αφήσει να περάσεις στην αντεπίθεση. Απλά απλώνει τα χέρια της και σε κοιτάζει κ α τ ά μ α τ α !!!

Χωρίς φόβο, αλλά με αρκετό πάθος...

Μερικές φορές νομίζω ότι η καρδιά μου είναι πολύ αδύναμη να αντέξει τους κτύπους της αγωνίας που με κυριεύει στο βλέμμα της... Άλλες φορές πάλι θέλω να πάω παραπέρα... Πάντα όμως το παιχνίδι είναι ενδιαφέρον... Πάντα!

Ανάλογα με την αφορμή διαμορφώνεται και το σενάριο και καλούμαι να υποδυθώ και να διαμορφώσω και τον ανάλογο ρόλο... Αργά ή γρήγορα όμως, το ψέμα που πίστεψα με αγκαλιάζει με θέρμη και αρχίζει να με λούζει κρύος ιδρώτας... Panic dissorder το ονόμασε πρόσφατα ένας φίλος μου...

Τα πρώτα δευτερόλεπτα κινδυνεύεις να σωριαστείς... Εάν τα καταφέρεις και ανακάμψεις, αρχίζουν τα μουδιασμένα μέλη σου να τρέμουν από το σοκ της επαφής!

Δεν θέλω να αλλάξω την κατάσταση όπως με βολεύει. Δεν επιθυμώ να αλλάξω κανέναν! ΚΑΝΕΝΑΝ! Εδώ δεν γνωρίζω ποια είμαι εγώ, με τί θράσος θα προσπαθήσω να αλλάξω κάποιον άλλο; Δεν το θέλω το παιχνίδι με τους όρους γνωστούς από την αρχή. Το απρόσμενο έρχεται πιο ταιριαστό στην αφή... Αφήνει τις αισθήσεις σε εγρήγορση...

Εάν γνωρίζεις την συνέχεια, ποιο το νόημα να ξεκινήσεις το ταξίδι; Αλλά πάλι, όπως λέει και το άσμα "Πού να γύρω το κορμί μου, όταν γυρνώ από τα μπαρ και τα ξενύχτια; Πού να βρω ένα φιλαράκι να μου πεί πως με αγαπάει στα αλήθεια;" Γιατί η αλήθεια είναι ότι χορεύω και γελάω συνέχεια, όσο βρίσκομαι οικειοθελώς στην υποτιθέμενη "λήθη," αλλά η ουσία παραμένει μία...

Δεν με τρομάζει η μοναχική πορεία... Το έζησα, το θέλησα στην διάρκεια, το αγκάλιασα... Η μοναξιά δεν με προβληματίζει. Αντιθέτως! Το τοπίο είναι ξεκάθαρο... Οι ερωτήσεις ξεπηδούν όταν το "μόνος" γίνεται είδος προς εξαφάνιση... Όταν θέλεις να μοιραστείς το φραπεδάκι σου στον ήλιο, το τσιγάρο σου στο κρεβάτι (ή μετά το κρεβάτι... το πριν δεν το μετράω...) με κάποιον άλλο ταξιδιώτη που σου τράβηξε την προσοχή... Εκεί που δεν το περίμενες... Μπορεί και να μην το ήθελες... Σίγουρα πάντως δεν το σχεδίασες...

Συνεχίζεις να το γνωρίζεις. Να το πιστεύεις. Να το υποστηρίζεις. Μόνος σου γεννήθηκες (...και αυτός με την πράσινη ποδιά ποιός είναι;) και μόνος σου αναχωρείς για το άλλο, το πιο μακρινό ταξίδι (...αυτόν με την λευκή / μαύρη κελεμπία, ποιός τον κάλεσε στο δικό μου πάρτυ;)...

Όμως όσο αναπνέεις, όσο θέλεις να συνεχίσεις να ζεις, παλεύεις να ξυπνήσεις από την λήθη... και μόλις ξεκινά να σε χτυπά ο απρόσμενος -και συχνά παγωμένος- αέρας στο πρόσωπο, τρέχεις να καλυφθείς κλείνοντας παράθυρο και φώτα... "Μπας και με είδε κανείς που ξεπρόβαλα;"

Καλοί μου άνθρωποι... Ανήκω και εγώ στην κατηγορία των δειλών που συνεχίζουν να ξυπνούν κάθε πρωϊ με την ελπίδα ότι μεταμορφώθηκαν σε λιοντάρια... Όχι σε αρπακτικά... Έχει σημασία ο όρος "λιοντάρια" (αναλυτικά σε επόμενο post). Έτσι ντύνονται την ημέρα, έτσι συμπεριφέρονται την νύχτα. Μόλις όμως το μυαλό αφεθεί... εκείνη την μαγική στιγμή πριν σε καλέσει ο Μορφέας... τραβάς χειρόφρενο και απομένεις να κοιτάς αιφνιδιασμένος το κενό...

Ποιός τράβηξε το πάπλωμα / σεντόνι / έδαφος;;;

Μήπως μπήκε απρόσκλητος;;;

Δεν το νομίζω...

Εάν θυμάμαι καλά, του άνοιξα την θύρα χαμογελώντας...

Αυτά...

Σκέψεις μικρού παιδιού... Το νού σου...!!!

Υ.Σ.: Και το τηλέφωνο απέχει πολλά χιλιόμετρα... και το ντεπόζιτο είναι σχεδόν άδειο... Αλλά το ταξίδι συνεχίζεται... Ποιός ξέρει... Ίσως να βρεθεί ένας άνθρωπος να μου δώσει λίγη από την βενζίνη του... Τσάμπα εννοείται!΄;-)

.

Γειάς σας και πάλι...

Κρατώντας τα τόξα μου αναρωτήθηκα χθες τη νύχτα για τους στόχους μου. Τους στόχους που θέτουμε σε μια προσπάθεια να φανούμε αντάξιοι των "δικών" μας επιθυμιών.

Αναρωτήθηκα λοιπόν για τις επιθυμίες μου... Για τους στόχους που υποτίθεται ότι θέτω η ίδια σε μια προσπάθεια να βρω την ουσία της διαδρομής μου... Δεν είμαι "ψαγμένη" ούτε θεωρητικά ούτε πρακτικά, αλλά απλά προβληματίζομαι στην πορεία ενώ λατρεύω το ταξίδι...

Η Ιθάκη για τον καθένα μας έχει διαφορετική σημασία ως γνωστόν... Ίσως, λέω ίσως... να μετράει εκτός από την Διαδρομή και η Αφετηρία... Ίσως μόνο η πορεία να είναι το νόημα... Δεν έχω απαντήσεις, αυτό είναι σίγουρο. Μόνο ερωτήματα...

Στην προσπάθεια μου να βρώ τις πιο ενδιαφέρουσες απαντήσεις πρέπει αρχικά να θέσω τα σωστά ερωτήματα. Όπως σε κάθε έρευνα, έτσι και σε αυτή είμαι εγκλωβισμένη να αναζητήσω την κάθαρση μέσα από γνωστές μεθόδους... Ερωτήσεις που θα κυκλώσουν την υπόθεση, που θα οριοθετήσουν την αναζήτηση, που θα περιλαμβάνουν τις πιθανές απαντήσεις... Ή τουλάχιστον που θα σκιαγραφούν κάποια μονοπάτια, ικανά να οδηγήσουν τις σκέψεις μου πιο οργανωμένα...

Θα σας ενημερώσω... Προς το παρόν αναζητώ την πρώτη ερώτηση...

Κάτι μου λέει ότι και αυτή η αναζήτηση, θα ξεκινήσει με μια ιστορία...

Είδωμεν...

Μουτσ!

Καλώς τα μου!!!

Μήπως έχω σαλτάρει λιγουλάκι;

Μπα... Απλώς ανήκω και εγώ στην κατηγορία των νεοφερμένων (στον κόσμο των blog) ανίδεων νεανίδων (πότε θα μεγαλώσω εγώ...) που επηρεάζονται από τις αναζητήσεις φίλων και γνωστών και αντλούν εμπνεύσεις για καινούργιες περιπέτειες...

Είπα λοιπόν να ξεκινήσω τούτο δω το "μπλογκ" με μόνα εφόδια την φαντασία (γι' αυτό είπα να το ονομάσω φούμαρα = "ψέματα;") και μερικές "πραγματικές" ιστορίες από την καθημερινή μου πορεία σε αυτό τον πλανήτη...

Το "πραγματικές" το τοποθέτησα σε εισαγωγικά, μια και οι ιστορίες που θα μοιραστώ εκφράζουν μόνο την δική μου οπτική γωνία, έτσι όπως τις αντιλήφθηκα εγώ... Άρα η πραγματικότητα μπορεί να απέχει πολύ από τα λεγόμενά μου...

Καλή μου Αρχή και καλή σας Υπομονή...

Μπαρμπουνόσκονη...

Υ.Σ.: Ένας από τους τρόπους να πω "τα λέμε!" (κατα-δικός μου...)