April 10, 2005
Χορεύουμε;
.Will you dance with me?
Άλλη μια φορά χόρεψα...
Άλλη μια φορά γέλασα...
Άλλη μια φορά ένιωσα ζωντανή και ικανή να κερδίσω τα Πάντα!
Χορός... Μια ιστορία που ξεκίνησε σαν παιχνίδι και τώρα πλέον αποτελεί διέξοδο...
Σε ηλικία 4 ετών, παρακολουθώντας μια παράσταση κλασσικού χορού στην τηλεόραση, εξέφρασα δυνατά την πεποίθηση ότι μια μέρα θα χορέψω πάνω σε σκηνή. Όχι ως prima ballarina, αλλά ως star dancer! Ποια είναι η διαφορά; Τεράστια! Δεν θα ήμουν το πρώτο κορίτσι της ομάδας, αλλά ειδικά καλεσμένη να χορέψω για την περίσταση! Τέτοια ψωνάρα ήμουν από τότε...
Οι γονείς μου, βλέποντάς με να εκδηλώνω τέτοιες ανησυχίες στην τρυφερή εκείνη ηλικία, αποφασίζουν να με εγγράψουν σε μια σχολή χορού κοντά στο σπίτι που κατοικούσαμε τότε... 3 χρόνια αργότερα (είχαμε μετακομίσει πλέον σε άλλη περιοχή και εγγράφομαι σε άλλη σχολή) διδάσκομαι χορό από την κ. Ρωξάνη Παπανικόλα. Συνεχίζει να είναι σήμερα χορεύτρια και χορογράφος της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, αλλά πάνω από όλα συνεχίζει να είναι σπουδαίος άνθρωπος...
Εκείνη, ως μέντορας μου, με εισάγει στον κόσμο της χορογραφίας, του performance dance, της σκηνικής παρουσίας και της επικοινωνίας μέσω της κίνησης... Θαυμαστός κόσμος και ζωογόνος... Γεμάτος καινούργιες συγκινήσεις για όσους διατηρούν τεράστια αποθέματα δημιουργικής έκφρασης...
Σε σύντομο χρονικό διάστημα μου ανακοίνωσε ότι δεν θα μπορούσα ποτέ να γίνω prima ballarina... Ο λόγος; Δεν ήταν θέμα τεχνικής, ή απόδοσης... Ήταν θέμα σωματικής διάπλασης... Το ύψος και το ευρύσθενο στέρνο μου δεν θα μπορούσαν ποτέ να αλλάξουν... και σύμφωνα με τα standards του κλασσικού χορού, ο άνδρας χορευτής πρέπει να μπορεί να σηκώνει και να οδηγεί την prima ballarina... Ένας κόσμος κατέρευσε μπροστά στα μάτια μου... Δεν θα μπορούσα ποτέ να κάνω το όνειρό μου πραγματικότητα και δεν είχα κάποιον να κατηγορήσω για αυτό (εκτός από τα γονίδιά μου!)...
Η λύση όμως βρέθηκε... Θα μπορούσα να είμαι star dancer!!! Στην αρχή δεν κατάλαβα... Αργότερα συνειδητοποίησα την διαφορά... Θα ήμουν το αντίβαρο μιας παράστασης. Η καινούργια attraction της δημιουργικής προσέγγισης του χορογράφου. Θα είχα την δυνατότητα να χορεύω, αλλά όχι ως μια από τις υπόλοιπες χορεύτριες, αλλά ως ένα ξεχωριστό πρόσωπο, μέρος της συνολικής παράστασης. Ένα κομμάτι του έργου θα ήταν βασισμένο εξ ολοκλήρου στην δική μου παρουσία! Στην ουσία, με ή χωρίς άλλους χορευτές, θα ήμουν Μόνη μου πάνω στην σκηνή... Τ Ε Λ Ε Ι Ο !!!
Το όνειρό μου έγινε πραγματγικότητα σε ηλικία 16 ετών, όπου σκηνοθέτησα, χορογράφησα και ερμήνευσα μία χορευτική προσέγγιση του τραγουδιού που με σημάδεψε ως παιδί... Του Fame!!! Σε θέατρο ενοικιασμένο για τις ανάγκες της σχολικής παράστασης, ένα Σάββατο βράδυ, βρέθηκα στο σανίδι ερμηνεύοντας το όνειρό μου! Αγωνία, φόβοι, πρόβες, προσπάθεια, τα πάντα εξαφανίστηκαν με το που εμφανίστηκα πάνω στην σκηνή... Υπάρχουν μάρτυρες ακόμα και σήμερα που θυμούνται μια άλλη κοπέλα πάνω στο σανίδι... Ζωντανή και ακτινοβολούσα...
Όταν είδα το video της παράστασης δεν πίστευα ότι το πλάσμα που έβλεπα ήμουν εγώ... Ήταν η τελευταία φορά που θυμάμαι να ένιωσα τόσο περήφανη για τα αποτελέσματα των προσπαθειών μου... Ψώνιο; Σίγουρα... Συνεχίζω όμως να χαμογελάω στην θύμηση της συγκεκριμένης σκηνής ακόμα και σήμερα...
Τα χρόνια πέρασαν και μετά από 14 χρόνια, έπαψα να πηγαίνω στην σχολή... Σήμερα η μόνη διέξοδος που μου έχει απομείνει είναι οι βραδιές που επισκέπτομαι τα dance clubs, ή τα σπίτια των φίλων μου... Το κίνητρο είναι πλέον η αίσθηση που μου έχει απομείνει, ότι βρίσκομαι πάνω στο ίδιο σανίδι... Το ψώνιο που λέγαμε δεν έχει πεθάνει ακόμα...
Σε μια από τις πρόσφατες εξόδους μου (εκείνες της λήθης που ανέφερα σε προηγούμενο post) χόρευα έχοντας την αίσθηση ότι είμαι πάλι μόνη μου πάνω στην σκηνή... Χόρευα και δεν ήθελα να πέσουν πάνω μου οι προβολείς του μαγαζιού... Να μείνω αόρατη... Να χορεύω στον δικό μου, φανταστικό κόσμο... Δεν τα κατάφερα για πολύ... Ως γνήσιο παιδί, τράβηξα τα χέρια των φίλων μου να με ακολουθήσουν σε αυτό το ταξίδι. Η αλήθεια είναι ότι όσοι έκαναν την προσπάθεια, δεν φοβήθηκαν να πατήσουν στο δικό μου (ειρωνικό είναι αυτό) σανίδι, αναζήτησαν ο καθένας την δική του αλήθεια και ταυτόχρονα γέμισαν τα μάτια μου με ελπίδα... Δεν είμαι μόνη μου τελικά... Δεν είμαι η μόνη star dancer σε αυτή την παράσταση...
Ίσως η δασκάλα μου να είχε διακρίνει την δυναμική μου φύση όταν δεν μου άφησε περιθώρια να αμφισβητήσω τα λεγόμενά της... Ίσως να καλλιέργησα τη δυναμική παρουσία που εμφανίζεται όταν χορεύω, ακριβώς γιατί δεν είχα επιλογή... Σήμερα δεν μετανιώνω που παραμένω ο "άνδρας" στην ζωή μου... Δεν έχω μάθει να ζω διαφορετικά... Αυτό το τρένο αν και δεν έχει σταθερό προορισμό (μερικές μέρες αμφισβητώ εάν έχει κάποιο προορισμό) προσκαλεί και άλλους επιβάτες σε κάθε σταθμό, να ξεκινήσουν μαζί του καινούργιες διαδρομές... Δεν είναι έτοιμο να αλλάξει βαγόνια, αλλά είναι δεδομένο ότι θέλει να γνωρίσει καινούργιες χώρες... Τώρα, εάν κάποιοι αποφασίσουν να ανέβουν, τους περιμένει μια έκπληξη...
Κάθε βράδυ, γύρω στις 11, στην κεντρική αίθουσα του τρένου εννοείται... μουσική ξεσηκώνει τους χτύπους της καρδιάς και ξεκινά ο Χορός... Μήπως εσύ...
Θέλεις να χορέψεις μαζί μου;
Comments:
<< Home
Αξίζει να ζεις για ένα Όνειρο, αξίζει να ζεις με το Όνειρο, αξίζει να σαι εσύ αυτός που οδηγεί τον εαυτό σου…
Μακάρι να το απολαμβάνεις για πάντα!
ΥΓ. Χθες ήταν υπέροχα!
Μακάρι να το απολαμβάνεις για πάντα!
ΥΓ. Χθες ήταν υπέροχα!
# posted by 
: 10/4/05 10:19 PM
: 10/4/05 10:19 PM
Get up and dance,
I'm in the mood for love!
I wanna see you rise and shine
On revelation's day.
We're about to explore,
About to ignore,
In such an easy way...
It's the perfect cure in a perfect world,
On revelation's day!......
Post a Comment
I'm in the mood for love!
I wanna see you rise and shine
On revelation's day.
We're about to explore,
About to ignore,
In such an easy way...
It's the perfect cure in a perfect world,
On revelation's day!......
# posted by : 31/5/05 8:08 AM
: 31/5/05 8:08 AM<< Home
