April 14, 2005

Τί είναι αυτά που ζούμε;




Σε μια στιγμή νόμιζα πως μπήκα άθελά μου σε μια μηχανή του χρόνου που με επέστρεψε πίσω σε μίζερες εποχές με τεταμένα νεύρα και πολιτικές αντιδράσεις χωρίς ειρμό…

Ίσως να είμαι ακόμα υπό την επήρεια των τελευταίων αλκοολικών ουσιών που κατανάλωσα σε μια προσπάθειά μου να περάσω στην αντίπερα όχθη…

Δεν γνωρίζω πότε θα επανέλθω με νέες δυνάμεις, πότε θα καταφέρω να οργανώσω την σκέψη μου και να μην ουρλιάξω…

Δεν μας αγγίζει τίποτα πια;

Δεν μας πονάει τίποτα πλέον;

Δεν μας έχει μείνει ίχνος αυτοσεβασμού και περηφάνιας;

~~~

Παρακαλούνται οι επιβάτες να προσδεθούν.
Το αεροσκάφος είναι έτοιμο προς αναχώρηση.
Σιγουρευτείτε ότι το κάθισμά σας βρίσκεται σε κάθετη θέση,
Το ατομικό σας τραπεζάκι είναι κλειστό
Και κλείστε τα μάτια σας… Σε μερικές ώρες θα βρίσκεστε στον προορισμό σας…

ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΛΕΙΣΩ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ!!!

Θέλω να κοιτάξω από το παράθυρο της καμπίνας και να δω το σπίτι που μεγάλωσα, το σχολείο που κρέμαγα πανό στα κάγκελά του, τους δρόμους που ενηλικιώθηκα, το περίπτερο που αγόρασα την πρώτη μου εφημερίδα, τον ψιλικατζή που μου χάρισε ένα χαμόγελο, το αγόρι που με φίλησε χωρίς να με ρωτήσει, τον φίλο που μου κράτησε το χέρι όταν δεν περίμενα συμπαράσταση από κανέναν, τον άγνωστο που με πλησίασε με «αγνές» προθέσεις, την κοπέλα που μου έδωσε το εισιτήριό της για να επιβιβαστώ νομίμως στο τρένο, το παιδί που γέλασε με την γκριμάτσα που έκανα για να σταματήσει να κλαίει, τον φοιτητή που ξάπλωσε μαζί μου στο προαύλιο του Πανεπιστημίου του, την κολλητή που μοιράστηκε τον πόνο της, τον γέροντα που με κέρασε ρακί, τον ξένο που σταμάτησε να μου δώσει οδηγίες χωρίς να του το ζητήσω, τον ΈΛΛΗΝΑ ΠΟΥ ΜΕ ΑΓΚΑΛΙΑΣΕ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΑΝΤΑΛΛΑΓΜΑ!!!

Υπάρχουν και αυτές οι στιγμές να με κρατούν στην σφαίρα της ανθρώπινης ύπαρξης…

*ΕΛΛΑΔΑ ΓΥΡΝΑ ΠΙΣΩ…*

Μου λείπεις και ας είσαι μέσα μου…

Comments:
we keep going... who knows where ?

but Artemis... keep dreaming another better world and live with it, live for it!

Hellas - Heaven, Heaven -Hellas
 
Εάν δεν τα αλλάζω με τίποτα, εάν μόνο στα όνειρά μου υπάρχει αυτή η Ελλάδα που περιγράφω, τότε θα μείνω οικειοθελώς κλεισμένη στους φανταστικούς λαβυρίνθους του μυαλού μου, θα δώσω μόνη μου την λύση στο πρόβλημά μου...

Θα συνεχίσω να ζώ για το σήμερα, να κρατιέμαι από το χθές και να ελπίζω για το αύριο... Ακόμα και εάν το δικό μου (μας) λιθαράκι δεν κάνει την διαφορά για όλη την Ελλάδα, ίσως να μας βοηθήσει να ανακαλύψουμε την Ελλάδα που λαγοκοιμάται μέσα μας...

Σας ευχαριστώ για την αυτοκριτική σας.
 
Post a Comment

<< Home

This page is powered by Blogger. Isn't yours?