May 10, 2005
Η ώρα της ανασυγκρότησης έφτασε...
«Αγαπητά μου παιδιά, το παιχνίδι έφτασε στο τέλος του…»
Η οχλαγωγία δεν σταματούσε αμέσως μετά την επισήμανση ότι ήρθε η ώρα να τα μαζεύουμε και να φεύγουμε για να ζαλίσουμε τα αφτιά των «δικών» μας, αλλά το σίγουρο ήταν ότι όταν μια μαμά ήθελε να μαζέψει το χάος που 20 μπόμπιρες σκόρπισαν στον οίκο της για τα Χαρούμενα Γενέθλια του μικρού της «τέρατος», δεν υπήρχε καλύτερος τρόπος για να τραβήξεις την προσοχή του αμολημένου όχλου.
Κάπως έτσι ήρθε και η ώρα μου χθες το βράδυ να βροντοφωνάξω το ίδιο σλόγκαν, που χρόνια τώρα το έχω στο βάθος του μυαλού μου όταν κάτι φτάνει στο τέλος του…
Τελείωσα Παίδες!
Όχι καμιά σοβαρή επιστημονική μελέτη αναζήτησης της σχέσης μεταξύ του ιδεατού και του ρεαλιστικού γίγνεσθαι, απλώς κατάφερα να αποτελειώσω (ελπίζω όχι με την ακριβή έννοια του όρου), άλλο ένα εξάμηνο συνοπτικής αλλά μεθοδευμένης αποκομιδής γνώσεων και εμπειριών… και τώρα επιστροφή στην πραγματικότητα για ένα σύντομο χρονικό διάστημα προκειμένου να ανασυγκροτήσω τις μπαταρίες μου και να αναπολήσω τους τελευταίους μήνες σε αυτή την «χώρα της ευκαιρίας»!
Το καλό του να δηλώνεις φοιτητής στις μέρες μας, ιδιαίτερα σε αλλοδαπό έδαφος, είναι ότι συγγενείς, φίλοι και γνωστοί, σε αντιμετωπίζουν ως είδος υπό προστασία…
«Να περνάς καλά!»
«Να κοιμάσαι!»
«Να μην κουράζεσαι!»
«Να παίρνεις καμιά βιταμίνη!»
«Όχι όλο καφέδες και τσιγάρα, βάλε και τίποτα στο στόμα σου!»
κ.τ.λ., κ.τ.λ., κ.τ.λ…
Μην με παρεξηγήσετε, δεν είμαι από τους ανθρώπους που μου χαρίζουν γάιδαρο και τον κοιτάζω στο στόμα για τυχόν σφραγίσματα… Αντιθέτως, αποδέχομαι και προσδοκώ το πλούσιο και ειλικρινές ενδιαφέρον όσων στάθηκα τυχερή να γνωρίσω και να με συμπαθήσουν (…έως και αγαπήσουν).
Αυτό που μου κάνει εντύπωση και θέλω να επισημάνω με αυτή μου την ανασκόπηση, είναι ότι σε αντίστοιχες περιόδους πίεσης (για την ακρίβεια υπό το καθεστώς περισσότερης πίεσης και έντονου στρες), οι ίδιοι άνθρωποι δεν εκδήλωναν με την ίδια τουλάχιστον θέρμη την συμπαράστασή τους προς το «δράμα» που βίωνα με την εργασιακή μου δράση και καθώς το φιλοσόφησα το θέμα, κατέληξα ότι το συγκεκριμένο γεγονός οφείλεται σε δύο κυρίως λόγους:
1ος Λόγος
Δεν αφιέρωνα χρόνο η ίδια για να τους ακούσω! Καθώς τις ελάχιστες φορές που το δοκίμασα το άθλημα, απέτυχα παταγωδώς. Τις συμβουλές τις λάμβανα ως παρατηρήσεις, ως επιπλέον πίεση προκειμένου να γίνω μια καλύτερη έκδοση του ό,τι υποτίθεται πως ήμουν…
2ος Λόγος
Ήμουν εκεί και ήμουν διαθέσιμη έστω και κατά παραγγελία! Τι εννοώ; Εξηγούμαι για να μην παρεξηγούμαι…
Το γεγονός ότι ζεις στην ίδια πόλη με έναν άνθρωπο σου δίνει την αίσθηση (ψευδαίσθηση για την ακρίβεια) ότι μπορείς να «πεταχτείς» για να τον/την δεις, μπορείς να κρατήσεις την επαφή μέσω του τηλεφώνου, κινητού, mail, ταχυδρομικού περιστεριού και σημάτων καπνού! Οπότε ό,τι δεν ζήσεις απόψε, ό,τι δεν έζησες χθες, θα το ζήσεις αύριο. Δεν χάθηκε και ο κόσμος βρε αδερφέ!
Όταν όμως η απόσταση μετριέται σε εκατοντάδες χιλιάδες των χιλιομέτρων, συνειδητοποιείς την αξία της τηλεφωνικής επικοινωνίας, αναζητάς το καταφύγιο του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, αλλά δεν καλύπτεσαι… κάτι σου λείπει… και τι είναι αυτό; Όχι δεν είναι το τούλιπ, εδώ δεν κάνουμε διαφήμιση σε αλλαντικά και άλλα τυποποιημένα προϊόντα ευρείας κατανάλωσης... Σου λείπει βασικά η αίσθηση (και τώρα κατανοείς την έννοια της ψευδαίσθησης) ότι ο άλλος/άλλη που επικοινωνείς δεν είναι στο εγγύς περιβάλλον σου. Ξέφυγε από τον κύκλο των εν δυνάμει επιλογών σου για την πρωινή, απογευματινή, βραδινή σου έξοδο. Πήρε καράβι, τρένο, αεροπλάνο, μαγικό χαλί και βρίσκεται εκεί που εσύ πλέον δεν φτάνεις. Αγγίζεις ίσως, τουλάχιστον σε συναισθηματικό επίπεδο εάν είσαι τυχερός, αλλά δεν φτάνεις…
Οπότε τι κάνεις; Στην προσπάθειά σου να φτάσεις, λύνεις την γλώσσα σου, πιάνεται το χέρι σου στο πληκτρολόγιο και απομένεις να ελπίζεις ότι τώρα πλέον οι παραινέσεις σου, οι εξομολογήσεις σου, οι χαρές σου και οι λύπες σου φτάνουν στον αποδέκτη του μηνύματός σου και εισακούονται ευπρόσδεκτα.
Ναι λοιπόν εισακούονται! Και αυτήν την φορά ως γλυκές παραινέσεις και όχι ως πιεστικές υπενθυμίσεις… Να και κάτι που μεγαλώνει από την απόσταση και μερικές φορές ξαναδημιουργείται! Τι είναι; Κατά την γνώμη μου η ουσιαστική επικοινωνία μεταξύ φίλων!
Τάδε έφη:
Μια μικρή επικοινωνιολόγος
(…με τσουλούφι!)
ΥΣ: Θέλω να ευχαριστήσω από τα βάθη της καρδιάς μου, όσους σε αυτό το «ταξίδι» με συντρόφευαν πίνοντας τον καφέ τους ή/και καπνίζοντας το τσιγάρο τους μαζί μου σε άλλες πόλεις, ώρες, και στιγμές… Με γέμισαν ελπίδα ότι οι φιλίες μπορούν να αντέξουν την απόσταση, αρκεί να μην είναι της καρδιάς και του μυαλού…
