April 08, 2005
Και τώρα τί;
.Αναρωτήθηκες ποτέ που οδηγούν οι σκέψεις σου όταν τις αφήνεις να σε κατακλύσουν χωρίς περιορισμούς;
Αναζήτησες ποτέ την αφετηρία του αναστεναγμού σου στην φωτογραφία που κοιτάς αναπολώντας;
Οδήγησες ποτέ το δικό σου (έστω και δανεικό βρε αδερφέ...) σαραβαλάκι σου, κλείνοντας τα μάτια για μερικά δευτερόλεπτα;
Ποιός φόβος σε γεμίζει με περισσότερη αδρεναλίνη; Αυτός της αποδοχής ή αυτός της απόρριψης;
Η δική μου ιστορία μοιάζει άγευστη όταν την καταπίνω χωρίς ανάσα... και όμως με στοιχειώνει (όπως και η δική σου φαντάζομαι), τις στιγμές που η ευτυχία χτυπάει απρόσμενα την πόρτα (ο πιο καλοδεχούμενος τσαμπατζής ever!) και θέτει σε λειτουργία τον κόκκινο συναγερμό... (μέχρι και την μπαταρία αφαίρεσα από το fire alarm του σπιτιού εδώ στα ξένα που βρίσκομαι, αλλά αυτός συνεχίζει να "ξυπνάει" όποτε κάνω το αμάρτημα να μαγειρέψω με κλειστό παράθυρο... μάλλον ευθύνεται για το θέμα και η έλλειψη απορροφητήρα, αλλά χωρίς μπαταρία πώς γίνεται να λειτουργεί ακόμα;;; = Εκς - Φαιλς Σάουντρακ...:-) ...)
Πού ήμουνα; Α, ναι... Εισέρχεται λοιπόν η ευτυχία και την κερνάς ό,τι θελήσει από την αρχή, με την ελπίδα ότι αυτή η "γυναικάρα" θα σου "κάτσει" στο τέλος... Για την εμπειρία βρε παιδάκι μου... Εκείνη όμως δεν παίζει με τους ίδιους όρους... Δεν σε λυπάται, δεν έρχεται απρόσμενα για να σε αφήσει να περάσεις στην αντεπίθεση. Απλά απλώνει τα χέρια της και σε κοιτάζει κ α τ ά μ α τ α !!!
Χωρίς φόβο, αλλά με αρκετό πάθος...
Μερικές φορές νομίζω ότι η καρδιά μου είναι πολύ αδύναμη να αντέξει τους κτύπους της αγωνίας που με κυριεύει στο βλέμμα της... Άλλες φορές πάλι θέλω να πάω παραπέρα... Πάντα όμως το παιχνίδι είναι ενδιαφέρον... Πάντα!
Ανάλογα με την αφορμή διαμορφώνεται και το σενάριο και καλούμαι να υποδυθώ και να διαμορφώσω και τον ανάλογο ρόλο... Αργά ή γρήγορα όμως, το ψέμα που πίστεψα με αγκαλιάζει με θέρμη και αρχίζει να με λούζει κρύος ιδρώτας... Panic dissorder το ονόμασε πρόσφατα ένας φίλος μου...
Τα πρώτα δευτερόλεπτα κινδυνεύεις να σωριαστείς... Εάν τα καταφέρεις και ανακάμψεις, αρχίζουν τα μουδιασμένα μέλη σου να τρέμουν από το σοκ της επαφής!
Δεν θέλω να αλλάξω την κατάσταση όπως με βολεύει. Δεν επιθυμώ να αλλάξω κανέναν! ΚΑΝΕΝΑΝ! Εδώ δεν γνωρίζω ποια είμαι εγώ, με τί θράσος θα προσπαθήσω να αλλάξω κάποιον άλλο; Δεν το θέλω το παιχνίδι με τους όρους γνωστούς από την αρχή. Το απρόσμενο έρχεται πιο ταιριαστό στην αφή... Αφήνει τις αισθήσεις σε εγρήγορση...
Εάν γνωρίζεις την συνέχεια, ποιο το νόημα να ξεκινήσεις το ταξίδι; Αλλά πάλι, όπως λέει και το άσμα "Πού να γύρω το κορμί μου, όταν γυρνώ από τα μπαρ και τα ξενύχτια; Πού να βρω ένα φιλαράκι να μου πεί πως με αγαπάει στα αλήθεια;" Γιατί η αλήθεια είναι ότι χορεύω και γελάω συνέχεια, όσο βρίσκομαι οικειοθελώς στην υποτιθέμενη "λήθη," αλλά η ουσία παραμένει μία...
Δεν με τρομάζει η μοναχική πορεία... Το έζησα, το θέλησα στην διάρκεια, το αγκάλιασα... Η μοναξιά δεν με προβληματίζει. Αντιθέτως! Το τοπίο είναι ξεκάθαρο... Οι ερωτήσεις ξεπηδούν όταν το "μόνος" γίνεται είδος προς εξαφάνιση... Όταν θέλεις να μοιραστείς το φραπεδάκι σου στον ήλιο, το τσιγάρο σου στο κρεβάτι (ή μετά το κρεβάτι... το πριν δεν το μετράω...) με κάποιον άλλο ταξιδιώτη που σου τράβηξε την προσοχή... Εκεί που δεν το περίμενες... Μπορεί και να μην το ήθελες... Σίγουρα πάντως δεν το σχεδίασες...
Συνεχίζεις να το γνωρίζεις. Να το πιστεύεις. Να το υποστηρίζεις. Μόνος σου γεννήθηκες (...και αυτός με την πράσινη ποδιά ποιός είναι;) και μόνος σου αναχωρείς για το άλλο, το πιο μακρινό ταξίδι (...αυτόν με την λευκή / μαύρη κελεμπία, ποιός τον κάλεσε στο δικό μου πάρτυ;)...
Όμως όσο αναπνέεις, όσο θέλεις να συνεχίσεις να ζεις, παλεύεις να ξυπνήσεις από την λήθη... και μόλις ξεκινά να σε χτυπά ο απρόσμενος -και συχνά παγωμένος- αέρας στο πρόσωπο, τρέχεις να καλυφθείς κλείνοντας παράθυρο και φώτα... "Μπας και με είδε κανείς που ξεπρόβαλα;"
Καλοί μου άνθρωποι... Ανήκω και εγώ στην κατηγορία των δειλών που συνεχίζουν να ξυπνούν κάθε πρωϊ με την ελπίδα ότι μεταμορφώθηκαν σε λιοντάρια... Όχι σε αρπακτικά... Έχει σημασία ο όρος "λιοντάρια" (αναλυτικά σε επόμενο post). Έτσι ντύνονται την ημέρα, έτσι συμπεριφέρονται την νύχτα. Μόλις όμως το μυαλό αφεθεί... εκείνη την μαγική στιγμή πριν σε καλέσει ο Μορφέας... τραβάς χειρόφρενο και απομένεις να κοιτάς αιφνιδιασμένος το κενό...
Ποιός τράβηξε το πάπλωμα / σεντόνι / έδαφος;;;
Μήπως μπήκε απρόσκλητος;;;
Δεν το νομίζω...
Εάν θυμάμαι καλά, του άνοιξα την θύρα χαμογελώντας...
Αυτά...
Σκέψεις μικρού παιδιού... Το νού σου...!!!
Υ.Σ.: Και το τηλέφωνο απέχει πολλά χιλιόμετρα... και το ντεπόζιτο είναι σχεδόν άδειο... Αλλά το ταξίδι συνεχίζεται... Ποιός ξέρει... Ίσως να βρεθεί ένας άνθρωπος να μου δώσει λίγη από την βενζίνη του... Τσάμπα εννοείται!΄;-)
Comments:
<< Home
Ασε το νου σου, ζησε και ζησε οτι σου δινει αυτη η διαδρομη. Τα ειπαμε Αρτεμης, τα ειπαμε. Η ζωη ειναι μικ..
Ζησε και οτι ερθει και αν στο τελος μεινεις ασσος εγω ειμαι εδω θα σε βοηθησω να ξαναπαρεις μπρος. Εγω και καθε αλλος φιλος
Καλα ταξιδια!
Ζησε και οτι ερθει και αν στο τελος μεινεις ασσος εγω ειμαι εδω θα σε βοηθησω να ξαναπαρεις μπρος. Εγω και καθε αλλος φιλος
Καλα ταξιδια!
Πόσο τυχερή είμαι;
Να ξέρετε(όσοι από εσάς δεν το γνωρίζετε ήδη), ότι Πολιορκητής και Έκτωρας έχουν δίκιο να επιμένουν ότι το ποτήρι είναι μισογεμάτο...
Μικρή ζωή
Μεγάλες προσδοκίες
Άτιμη κοινωνία
Τρελή πορεία
Απρόσμενη ευτυχία
Συνεχής αναζήτηση
Άπειροι δρόμοι
Διαθέσιμοι διέξοδοι
Επιλογή ή μοίρα;;;
Ψηφίζω Επιλογή... Ίσως έτσι κοιμηθώ κάποια από τις επόμενες νύχτες...
Μου χτυπάω και δεν με ακούω!Αλλά με αισθάνομαι... Πάλι καλά!
Να ξέρετε(όσοι από εσάς δεν το γνωρίζετε ήδη), ότι Πολιορκητής και Έκτωρας έχουν δίκιο να επιμένουν ότι το ποτήρι είναι μισογεμάτο...
Μικρή ζωή
Μεγάλες προσδοκίες
Άτιμη κοινωνία
Τρελή πορεία
Απρόσμενη ευτυχία
Συνεχής αναζήτηση
Άπειροι δρόμοι
Διαθέσιμοι διέξοδοι
Επιλογή ή μοίρα;;;
Ψηφίζω Επιλογή... Ίσως έτσι κοιμηθώ κάποια από τις επόμενες νύχτες...
Μου χτυπάω και δεν με ακούω!Αλλά με αισθάνομαι... Πάλι καλά!
# posted by 
: 9/4/05 12:14 PM
: 9/4/05 12:14 PM
Ασε το νού σου! σε βαραίνει και δεν σ' αφήνει... σε καταπιέζει! Πάντα σε καταπιέζει! Αφησε τον και ζήσε τη στιγμή, ζήσε τη διάδρομή, γέμισε τα πνευμόνια σου με όλες τις μυρωδιές, με όλα τα αρώματα.
Επιλογή ή μοίρα??
Μοίρα θα έλεγα εγώ! .....που ορίζεται όμως ... απο τις επιλογές μας.
Ολα συμβαίνουν για κάποιο λόγο...και πάντα...για καλό
ταξιδεύουμε παρέα Αρτεμις...ακόμη κι'αν μείνουμε οι δυο μας, ταξιδεύουμε παρέα...μη φρενάρεις...
Post a Comment
Επιλογή ή μοίρα??
Μοίρα θα έλεγα εγώ! .....που ορίζεται όμως ... απο τις επιλογές μας.
Ολα συμβαίνουν για κάποιο λόγο...και πάντα...για καλό
ταξιδεύουμε παρέα Αρτεμις...ακόμη κι'αν μείνουμε οι δυο μας, ταξιδεύουμε παρέα...μη φρενάρεις...
# posted by : 11/4/05 3:44 AM
: 11/4/05 3:44 AM<< Home
